Τι αισθάνεσαι;

Εξαρτησιογόνες ουσίες

Αλκοολισμός: Αποτελεί τον νούμερο ένα εθισμό σε κάποιες χώρες

Καθώς όλο και περισσότερα είδη ναρκωτικών γίνονται γνωστά και ευρέως χρησιμοποιούμενα, υπάρχει μια τάση υποτίμησης του εθισμού στο αλκοόλ. Πολλές φορές παραβλέπεται τόσο ο κίνδυνος του εθισμού όσο και οι επιπτώσεις που έχει στην υγεία ή η στη δυσκολία της απεξάρτησης.

Στην Αμερική, υπολογίζεται ότι η κατανάλωση αλκοόλ έχει συσχετιστεί με 88.000 θανάτους ετησίως. Παρά το γεγονός ότι ο έλεγχος ρουτίνας για τον εντοπισμό κατάχρησης του αλκοόλ είναι αποτελεσματικός, μόνο 1 στα 6 άτομα αναφέρουν ότι έχουν ζητήσει τη βοήθεια κάποιου ειδικού. Έχει φανεί ότι η κατανάλωση αλκοόλ έχει υψηλά ποσοστά νοσηρότητας και θνησιμότητας.

Νέα αναφορά του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Υγείας και Πρόνοιας (AIHW), δημιουργεί ανησυχία, καθώς το αλκοόλ εξακολουθεί να είναι το κύριο ναρκωτικό για το οποίο οι ασθενείς ζητούν βοήθεια στις Εξειδικευμένες Υπηρεσίες Θεραπείας Αλκοόλ και άλλων Ναρκωτικών.

«Η ετήσια έκθεση 2019-20 της υπηρεσίας παρείχε θεραπεία σε περίπου 139.300 Αυστραλούς ηλικίας 10 ετών και άνω , για αλκοόλ ή άλλη χρήση ναρκωτικών. Μεταξύ αυτών, το 34% αποτελούσε το αλκοόλ  ακολουθούμενο από αμφεταμίνες (28%), κάνναβη (18%) και ηρωίνη (5%). Αυτά τα τέσσερα φάρμακα αντιπροσώπευαν το 85 % όλων των επεισοδίων θεραπείας», δήλωσε η εκπρόσωπος της AIHW, Δρ Gabrielle Phillips.

Ενώ το αλκοόλ παραμένει το πιο κοινό ναρκωτικό που προκαλεί ανησυχία, η ανάγκη για θεραπεία απεξάρτησης από αμφεταμίνη αυξάνεται, με σχεδόν πέντε φορές περισσότερα επεισόδια το διάστημα 2019-20 από ό,τι πριν από 10 χρόνια.

Από τις περιόδους 2015–16 έως το 2019–20, περίπου 469.000 Αυστραλοί έλαβαν θεραπεία, είτε για αλκοόλ είτε για άλλα ναρκωτικά, με μερικούς από αυτούς μάλιστα να χρειάζονται θεραπεία για περισσότερο από ένα χρόνο. Είναι σημαντικό να αντιμετωπιστεί πολύπλευρα το ζήτημα της εξάρτησης, μέσω της ελαχιστοποίησης των βλαβών που προκαλούνται από το αλκοόλ, της παράνομης χρήσης ναρκωτικών και της φαρμακευτικής χρήσης τους, καθώς οι ασθενείς καταλήγουν να κάνουν πολλαπλές  θεραπείες. Περίπου 4 στους 10 (44 τοις εκατό) πελάτες το 2019-20 είχαν προηγουμένως ήδη κάνει  θεραπεία το 2015–16.

Τι δείχνουν οι αριθμοί;

Το αλκοόλ ήταν το πιο κοινό ναρκωτικό στις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες: σχεδόν 3 στα 5 άτομα ηλικίας 50-59 και πάνω από 7 στα 10 άτομα ηλικίας 60 και άνω έλαβαν θεραπεία για αλκοόλ. Η πλειονότητα των ανθρώπων που έλαβαν υπηρεσίες θεραπείας αλκοόλ και άλλων ναρκωτικών (AOD) ήταν άνδρες (64%). Αυτό το ποσοστό ήταν το ίδιο ανάμεσα και στον αριθμό των ατόμων που έλαβαν θεραπεία συγκεκριμένα για χρήση αλκοόλ (65 % άνδρες).

Μεταξύ άλλων, οι υπηρεσίες αναφέρθηκαν στις αλλαγές που έγιναν λόγω της πανδημίας, τόσο στην παροχή των ίδιων των υπηρεσιών όσο και σε επιπτώσεις στη χρήση. Οι περιορισμοί προκάλεσαν ορισμένες υπηρεσίες AOD είτε να αναστείλουν τη θεραπεία είτε να λειτουργήσουν με νέους ή διαφορετικούς τρόπους το 2020. Από τον Μάρτιο του 2020 και μετά, οι εξειδικευμένες θεραπείες που παρέχονται από τις υπηρεσίες AOD επηρεάστηκαν από την εισαγωγή μέτρων κοινωνικής απόστασης, μειώνοντας τη διαθεσιμότητα θέσεων θεραπείας. Έτσι, ένας αριθμός υπηρεσιών AOD άλλαξαν τις πρακτικές τους, επεκτείνοντας την πρόσβαση σε διαδικτυακές υπηρεσίες και ραντεβού θεραπείας εξ αποστάσεως.

«Μια σειρά από υπηρεσίες θεραπείας ναρκωτικών και αλκοόλ, όπως προγράμματα παροχής συμβουλών, αποκατάστασης, ενημέρωσης και εκπαίδευσης, καθώς και προγράμματα υποστήριξης και διαχείρισης υποθέσεων είναι διαθέσιμα για την υποστήριξη των ατόμων σχετικά με τη χρήση αλκοόλ ή ναρκωτικών. Η παροχή αυτών των υπηρεσιών μπορεί να παρέχεται είτε σε δομές απεξάρτησης, είτε  σε απομακρυσμένο περιβάλλον ή στο σπίτι, «είπε ο Δρ Phillips.

+ 2 πηγές

©2019 WikiHealth All Rights Reserved

Health Australian Institute of and Welfare. Alcohol Remains in Top Position for Australian Drugs of Concern. https://medicalxpress.com/news/2021-07-alcohol-position-australian-drugs.html

Kranzler, Henry R. and Michael Soyka. “Diagnosis and Pharmacotherapy of Alcohol Use Disorder: A Review.” JAMA, vol. 320, no. 8, Aug. 2018, pp. 815–24. Silverchair 10.1001/jama.2018.11406