Ψυχική υγεία

Κατάθλιψη: Μπορεί να προκαλέσει χρόνιο πόνο και κόπωση;

Κατάθλιψη, για τους περισσότερους ανθρώπους σημαίνει αδυναμία να σηκωθούν από το κρεβάτι. Για μερικούς άλλους σημαίνει παράλληλα και σωματικός πόνος. Οι ερευνητές λοιπόν, ενδιαφέρθηκαν να διερευνήσουν περεταίρω τη σχέση μυαλού και σώματος, που οδηγεί σε ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Νέα έρευνα που πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ, δείχνει ότι τα άτομα που έχουν υψηλότερο γενετικό κίνδυνο κατάθλιψης, έχουν περισσότερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν σωματικά συμπτώματα, όπως ο χρόνιος πόνος και η κόπωση.

Τι είναι η κατάθλιψη;

Η κατάθλιψη κατηγοριοποιείται ως διαταραχή της διάθεσης. Μπορεί να περιγραφεί ως αίσθημα λύπης, απώλειας ή θυμού που παρεμποδίζει τις καθημερινές δραστηριότητες ενός ατόμου, την ίδια ώρα που μπορεί να επηρεάσει και τις διαπροσωπικές του σχέσεις, την παραγωγικότητα του, καθώς και ορισμένα χρόνια προβλήματα υγείας. Υπογραμμίζεται ωστόσο, ότι κάθε άνθρωπος βιώνει την κατάθλιψη με διαφορετικούς τρόπους.

Η κατάθλιψη μπορεί να προκαλέσει σωματικό πόνο; Τι ρόλο παίζει η γενετική;

Σύμφωνα με την Enda Byrne, PhD, ερευνήτρια ψυχιατρικής γενετικής στο Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, η γενετική παίζει σημαντικό ρόλο στην κατάθλιψη. Όπως είπε, η κατανόηση των γονιδίων που εμπλέκονται στην πάθηση, επιτρέπει στους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα ποιος διατρέχει μεγαλύτερο γενετικό κίνδυνο για κατάθλιψη.

Πριν αρκετό καιρό, διαπιστώθηκε ότι όσοι έχουν κάποιο συγγενή πρώτου βαθμού με κατάθλιψη, διατρέχουν και οι ίδιοι αυξημένο κίνδυνο, αλλά μέχρι πρόσφατα ήταν ελάχιστα τα στοιχεία για το ποια γονίδια εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία. Πρόσφατη έρευνα, εντόπισε 100 γενετικές παραλλαγές που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο κατάθλιψης.

Η ομάδα της Byrne, λοιπόν, διεξήγαγε μια μετα-ανάλυση σε δεδομένα που συλλέχθηκαν από άλλες μελέτες και συγκεκριμένα εξέτασε δεδομένα από περισσότερους από 15.000 συμμετέχοντες που αφορούσαν την ψυχική τους υγεία, την διάγνωση της κατάθλιψής τους και δείγματα από το DNA τους που εξασφαλίστηκαν μέσω σάλιου.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άτομα με αυξημένο γενετικό κίνδυνο για κλινική κατάθλιψη ήταν περισσότερο πιθανόν να έχουν χρόνιο πόνο, κόπωση και ημικρανίες, συγκριτικά με όσους είχαν χαμηλό γενετικό κίνδυνο. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε έναν φαύλο κύκλο συμπτωμάτων και καταστάσεων, καθώς ο σωματικός πόνος που εκδηλώνεται με τα πιο πάνω συμπτώματα, μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο κατάθλιψης.

Σύμφωνα με τον Isaac Tourgeman, PhD, καθηγητή νευροψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Albizu, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα, οι μελέτες που αναλύθηκαν στην παρούσα μετά-ανάλυση δεν χρησιμοποίησαν όλες τα ίδια κριτήρια εντοπισμού της κατάθλιψης, ωστόσο,  το αποτέλεσμα στο οποίο κατέληξαν, ότι δηλαδή υπάρχει σημαντική σχέση ανάμεσα στην κατάθλιψη και τα σωματικά συμπτώματα, είναι σύμφωνο με το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής βιβλιογραφίας στον τομέα αυτό.

Συνήθως πιστεύουμε ότι το μυαλό μας και το σώμα μας είναι δυο ξεχωριστά πράγματα, αλλά στην πραγματικότητα, είναι ένα. Θα ήταν πολύ δύσκολο να βιώσει κάποιος την θλίψη του, χωρίς την συμμετοχή του εγκεφάλου του, οπότε η κατάθλιψη σωματοποιείται. Η σχέση σωματικών συμπτωμάτων και κατάθλιψης είναι βιολογική, ψυχολογική και πολιτισμική. Για ορισμένες καταστάσεις υγείας,  η διαδικασία είναι πιο γραμμική, δηλαδή υπάρχει μια παραλλαγή σε ένα γονίδιο η οποία προκαλεί μια συγκεκριμένη ασθένεια. Για την κατάθλιψη όμως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Το θέμα κατάθλιψη είναι πολύ πιο περίπλοκο, διότι υπάρχουν πολλαπλές παραλλαγές γονιδίων που αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον και οδηγούν στην κατάθλιψη, προκαλώντας παράλληλα και σωματικό πόνο.

+ 3 πηγές

©2019 WikiHealth All Rights Reserved

If Depression Runs in Your Family, You May Feel Fatigue and Chronic Pain https://www.verywellhealth.com/depression-genetics-physical-symptoms-5206773

Genetics Factors in Major Depression Disease https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC6065213/

Polygenic Risk Scores Derived From Varying Definitions of Depression and Risk of Depression https://jamanetwork.com/journals/jamapsychiatry/article-abstract/2783096